اتومبیل های خودران ، تاریخ پیدایش
روزی اتومبیل های خودران یک رویا به حساب می آمدند، اما در سال 2010 و با وجود شرکت های بزرگ آی تی مثل گوگل، این رویا به حقیقت پیوست. اگرچه این تکنولوژی هنوز به مرحله تولید انبوه نرسیده و نمی توانید به راحتی یک ماشین خودران سفارش بدهید، اما نمونه های اولیه ی این اختراع شگفت انگیز، تا به حال کیلومترهای زیادی از جاده ها را پیموده اند! ما نیز در این مقاله قصد داریم تا همراه موستانگ ، به تاریخ پیدایش اتومبیل های خودران بپردازیم. رویاپردازی اتومبیل های خودران آغاز می شود! پس از این که اتومبیل اختراع شد، مدت زمان زیادی طول نکشید که مخترعان به فکر تولید اتوموبیل های خودران افتادند. در سال 1925، مخترعی بنام Francis Houdina، اتومبیلی را معرفی کرد که توسط امواج رادیویی کنترل می شد و بدون اینکه کسی پشت فرمانش بنشیند، در خیابان های منهتن رانندگی می کرد. طبق گزارشی که نیویورک تایمز در آن زمان منتشر کرد، این اتومبیل خودران می توانست استارت بزند، دنده عوض کرده و بوق بزند: جوری که انگار دستان یک شبح روی فرمان است! 🙂 قسمت خنده دار ماجرا این بود که، نام آقای Francis Houdina، شبیه نام هنرمندی شعبده باز بنام Harry Houdini بود و این باعث شد که مردم فکر کنند اختراع او یکی از آخرین تردستی های این هنرمند است! حتی آقای شعبده باز، به شرکت Houdina رفت و کار به یک مشاجره فیزیکی و در نهایت شکسته شدن یک لوستر الکتریکی نیز کشید! شوفر رباتیِ آقای John McCarthy آقای John McCarthy، یکی از پدران دانش هوش مصنوعی به حساب می آید. ایشان در سال 1969، در مقاله ای بنام اتومبیل های کامپیوتری، ایده ای را مطرح کرد که شباهت زیادی به آنچه امروز بنام اتومبیل های خودران می شناسیم دارد. آقای John McCarthy طرحش را اینگونه معرفی کرد: یک شوفر اتوماتیک که می تواند در یک جاده عمومی به وسیله تصویری که از دوربین دریافت می کند، رانندگی کند. این تصویرِ دریافتی، همان دیدی است که یک راننده انسانی دارد. او این طور می نویسد: “کاربران باید بتوانند از طریق یک کیبورد، مقصد را مشخص کنند و اتومبیل نیز بلافاصله آن ها را به آن مقصد منتقل خواهد کرد. علاوه بر این، کاربران می توانند دستورات اضافه ای نیز داشته باشند: مثل توقف برای رفتن به رستوران یا سرویس بهداشتی، کم کردن سرعت و یا افزایش سرعت در مواقع اضطراری.” اگرچه آن زمان هیچ اتومبیلی با این خصوصیات ساخته نشد، اما ماموریتی جدید برای سایر محققان بوجود آمد تا به سمت تحقق رویای اتومبیل های خودران قدم بردارند. استفاده از شبکه عصبی برای اتومبیل های خودران در اوایل سال 1990، یکی از محققان دانشگاه Carnegie Mellon ، آقای Dean Pomerleau، تِز دکترایش را بدین صورت توصیف کرد: چگونه یک اتومبیل خودران می تواند با کمک گرفتن از شبکه های عصبی، عکس هایی را از جاده دریافت کرده و با استفاده از آن ها، فرمان هایی برای راندن ماشین بدهد. آقای Pomerleau، تنها محققی نبود که روی ایده اتومبیل های خودران کار می کرد، اما استفاده او از شبکه های عصبی، بسیار موثرتر از دیگران بود (سایر روش ها، به صورت دستی، عکس ها را به دو دسته جاده ای و غیر جاده ای تقسیم می کردند). در سال 1995، آقای Pomerleau و همکارش آقای Todd Jochem، سیستم اتومبیل خودرانشان را که Navlab نام داشت، برای تست به جاده بردند. مینی وَن خودران آن ها (که آن زمان مجبور بودند سرعت و ترمزش را خودشان کنترل کنند)، توانست 2797 مایل را از پیتزبورگ تا سن دیگو در یک جاده ساحلی طی کند. این دو همکار، نام این سفر را No Hands Across America گذاشتند. چالش بزرگ، بیش از حد چالش برانگیز بود می دانید چالش بزرگ یا Grand Challenge چیست؟ حتماً در شبکه های اجتماعی با مفهومی بنام چالش آشنا هستید. Grand Challenge هم چالش هایی سخت اما مهم هستند که توسط متخصصان و موسسه های متعددی معرفی می شوند تا دیگران برای حل آن ها تشویق شده و بتوانند از سرمایه گذاران یا دولت، سرمایه جذب کنند. در سال 2002، سازمان DARPA اولین چالش بزرگش را معرفی کرد. این سازمان به برترین محققان و دانشمندان جایزه ای به ارزش 1 میلیون دلار پیشنهاد داد اگر بتوانند اتومبیل خودرانی بسازند که در کویر موهاوی، 142 مایل را در یک مسیر طی کند! این چالش در سال 2004 برگزار شد و هیچ کدام از 15 شرکت کننده، موفق به طی کردن این مسیر نشد. تنها ماشینی که برنده شد، توانست کمتر از 8 مایل (آنهم در چندین ساعت) طی کند. تازه پس از آن آتش گرفت! این اتفاق، تاثیری منفی بر روی باورِ ساخت اتومبیل های خودران داشت. پس از منتشر شدن خبر آتش گرفتن ماشین، بسیاری تصور کردند که این رویا دیگر قابل تحقق نخواهد بود. پارک کردن هوشمند می شود! با وجود اینکه بین سال های 2000 تا 2010، اتومبیل های خودران هنوز به افسانه شبیه بودند، اما سیستم های پارک هوشمند کم کم پیدایشان شد و همان طور که احتمالاً حدس می زنید، این سیستم به عنوان آپشنی برای ماشین های لوکس به حساب می رفت. آن زمان، اینطور ادعا می شد که سنسورهای بکار رفته، آنقدر حساس هستند که می توانند در شرایط سخت، مثل پارک دوبل هم به خوبی عمل کنند. در سال 2003 ، خودرو Prius (خودرو هیبریدی تویوتا)، سیستم کمک در پارک را معرفی کرد و پس از آن هم، لکسوس، سیستمی مشابه را به بهترین خودرو خود (LS) اضافه کرد. فورد هم در سال 2009 سیستم کمک پارک خودش را راه انداخت و شرکت BMW هم یک سال بعد به این جمع پیوست. گوگل به دنبال پاسخ می گردد گوگل در سال 2009 بطور محرمانه بر روی پروژه اتومبیل خودران خود کار کرد. پروژه ای که در سال 2020 بنام Waymo شناخته شد و توسط شخصی بنام Sebastian رهبری شد (مدیر سابق آزمایشگاه هوش مصنوعی استنفورد و یکی از مخترعان پروژه Google Street View). اگرچه چندین سال برای این شرکت طول کشید تا از محصولش رونمایی کند، اما ماشین گوگل توانست 300 هزار مایل را بدون تصادف و تحت کنترل کامپیوتر طی کند. این نتیجه ای بود که بسیاری را شگفت زده